Often to understand, we have to look into emptiness – Michelangelo Antonioni
Winter line skean tsjin de apelhôven, liet de mûle in lang swijen, begjin april, spoaren fan lytse hoefdieren yn de snie en oer de mûnier, dêr’t in rûge froast syn flierren sloech, de rop fan in ûle. Earne út nacht syn ûnderwâlen wei kaam in frou, in pear redens om ’e hals, de ring fan it lantearneljocht yn en ferdwûn, in skaad foar har, in skaad achter har, de iisbaan oer, it tsjuster yn. Inkeld útsinnige kiel wie ik doe’t by in hast dierlik oerémisk roppen ik út myn dreamen wekker skeat en mysels weromfûn yn de dize oer de Po-flakten fan Antonioni, dêr’t in kamera oer de sompen glied. Ik seach iisblommen op de ruten, begjin april, sette de ôftiteling stil by de namme fan Anna. Winter line skean tsjin de apelhôven, liet de mûle in lang swijen. Der gie in snijen, sûnder ophâlden.
The bunkers at Harlingen were part of the Atlantic Wall: the more than 6,000-kilometer-long German defense line from Norway to Spain. The Atlantic Wall is one of the largest structures of the 20th century.
The line was built during the Second World War between 1942 and 1945 to prevent an Allied invasion of the Western European mainland from the sea. The Atlantic Wall was a series of separate smaller and larger support points that could give each other fire support.
In many cases they consisted of bombproof bunkers, sometimes with a wall and roof thickness of at least two meters of reinforced concrete. Due to a lack of labour, equipment and fuel, only 510 bunkers of the planned 2000 had been built in the Netherlands. In the English Garden in Harlingen is a German bunker that was part of the Atlantic Wall. It concerns a Communications Command Post with which the Germans coordinated the Frisian coastal defences.