Bovenop de terp in het hart van het middeleeuwse dorpje Wolsum ligt de Pancratiuskerk, omgeven door een kerkhof. Het is een zaalkerk met driezijdige koorsluiting en een houten geveltoren met ingesnoerde spits. Hij staat hier sinds 1867, als opvolger van een oudere kerk met een zadeldaktoren. De kerk is gebouwd in een typisch 19e-eeuwse mengstijl. De in baksteen uitgevoerde zijgevels met hoge, smalle rondboogvensters zijn geleed met lisenen in een contrasterende kleur. Langs de bovenkant van de voorgevel ontdek je een decoratief rondboogfries en bovenop de hoeken staan pinakels. Het geheel oogt verzorgd, maar heeft door een andere bril gezien ook iets onheilspellends dat je ‘gothic’ zou kunnen noemen.
De bijzondere eikenhouten preekstoel uit de vroege 17e eeuw maakt in zijn eentje een kijkje in het interieur dubbel en dwars de moeite waard. Het sierlijke en evenwichtig geproportioneerde meubelstuk is rijk met houtsnijwerk gedecoreerd en staat te boek als cultureel erfgoed van nationaal belang. Onderin de kerktoren vind je enkele grafstenen, waaronder die van de Franse Hugenoot Isaac Cahais, die in de 18e eeuw ruim veertig jaar lang in Wolsum predikant was. Van de beide torenklokken is er een afkomstig uit de 15e eeuw. Een kleine twintig generaties luisteren al naar het luiden van deze klok.
