In Monday laat choreograaf Arno Schuitemaker zien hoe verleden, heden en toekomst met elkaar verbonden zijn. De voorstelling vertrekt vanuit grote tegenstellingen: liefde en verval, harmonie en chaos, opbouw en afbraak. Die krachten zijn niet alleen persoonlijk, maar werken ook door in de wereld om ons heen.
De maandag wordt vaak afgedaan als een willekeurige dag, of een terugkeer naar routine. In deze voorstelling wordt maandag omgevormd tot een oefening in ‘vooruit-herinneren’.
De dans beweegt letterlijk achteruit. Bewegingen beginnen bij het gevolg en gaan terug naar de handeling. Zo wordt voelbaar hoe gebeurtenissen ontstaan en hoe iedere stap vooruit ook iets van het verleden met zich meedraagt. Monday maakt van die omkering een fysieke ervaring. Het publiek wordt meegenomen in een wereld waarin het heden als het ware wordt teruggespoeld.
Voor Arno Schuitemaker is dit een nieuwe stap in zijn choreografische taal. De bewegingen krijgen een bijna hypnotisch ritme, met krachtige buigingen en verschuivingen in tempo en intensiteit. Dat zorgt voor een spanningsveld dat steeds voelbaar blijft.
De muziek is van componist Aart Strootman, vaste samenwerkingspartner van Schuitemaker. Hij maakte een gelaagd elektronisch klanklandschap, geïnspireerd op het Lied van Seikilos, de oudst bewaarde volledige muzikale compositie ter wereld. Met die bron slaat de voorstelling een brug tussen oud en nieuw, tussen herinnering en vernieuwing.
Ook de scenografie speelt een belangrijke rol. Het toneel begint in dichte mist, geïnspireerd op het werk van de Japanse kunstenaar Fujiko Nakaya. Langzaam verschijnen de performers uit de nevel. De ruimte vult zich met deuren, stoelen en andere herkenbare objecten, die stap voor stap opnieuw worden opgebouwd. Tegelijkertijd vertrouwd en vervreemdend.
Aan het einde zingen de dansers een lied. Eerst achterstevoren, later vooruit. Daardoor krijgt de voorstelling een andere lading: van ontregeling naar samenhang, van instorting naar herstel. Monday geeft geen vast antwoord, maar opent ruimte om na te denken over hoe we leven in deze tijd en welke keuzes we nu maken voor later. Een metafoor voor een dag die niemand vergeet.
