THE DOG DAYS ARE OVER van Jan Martens groeide uit tot een belangrijke voorstelling binnen de hedendaagse dans. In 2014 betekende dit werk zijn internationale doorbraak. De voorstelling reisde langs vele podia en werd door publiek en pers sterk ontvangen. In 2025 keert het werk terug, in hercreatie van Jan Martens en GRIP met een nieuwe cast. Francine van der Wiel noemde het in NRC “na elf jaar al een klassieker”.
De inspiratie komt onder meer van fotograaf Philippe Halsman. Hij stelde dat iemand zijn ware zelf toont tijdens een sprong. Dat idee vormt de basis van de choreografie. Acht dansers voeren een complexe en strakke reeks bewegingen uit. De patronen zijn precies en herhalen zich steeds. Het tempo ligt hoog en vraagt veel van het lichaam.
De dansers streven naar perfectie, maar raken uiteindelijk vermoeid. Fouten sluipen erin. Op die momenten valt het masker weg en zie je de mens achter de danser. Dat maakt de voorstelling direct en eerlijk. Je kijkt niet alleen naar beweging, maar ook naar kwetsbaarheid. Met kleine veranderingen in licht en geluid blijf je steeds anders kijken naar wat er gebeurt op het toneel.
Door zijn radicale vorm stelt het werk ook vragen. Tien jaar na de première zijn deze vragen nog steeds actueel. Wat zie je als publiek wanneer dansers tot het uiterste gaan? Waar ligt de grens tussen kunst en vermaak? En wat zegt dat over onze blik?
De voorstelling werd in 2014 geselecteerd voor Het Theaterfestival als één van de meest opvallende producties van het jaar. De jury schreef: "De voorstelling bezit de concentratie van een adembenemende trip, inclusief knappe dramaturgie en een fantastisch lichtontwerp. (…) Na de intiemere duetten kiest hij nu voor wiskundige danspatronen die de dansers doen afzien. Naar dat afzien kijken, is ook afzien. Én het is inzien. Inzien dat we zinloos snel door het leven jagen."
THE DOG DAYS ARE OVER is een fysieke en ritmische voorstelling. Je ervaart de herhaling, de spanning en de uitputting van dichtbij. Het is een werk dat je laat voelen én nadenken.
