De Duitse luchtverdediging bestond in het begin van 1940 uit een gordel van schijnwerperopstellingen en afweergeschut. Om de geallieerde bommenwerpers te onderscheppen werd een dekkend systeem van radarstations van Noorwegen tot Zuid-Frankrijk aangelegd. Ook bij Sondel werd een radarstation gebouwd.
Vanaf eind 1941 werd er door de Duitsers koortsachtig gewerkt aan een radarstation in Gaasterland. Als locatie werd een gebied gekozen op 7 meter boven NAP bij het dorp Sondel, een ideale plaats voor een radarstation. Volgens verhalen zou de naam Eisbär zijn gekozen, omdat het in de periode van de bouw in februari 1942 erg koud was.
Het vroor 16 graden. De eerste materiaalwagens konden Sondel nauwelijks bereiken vanwege de hoge sneeuwduinen.
‘Kampf Eisbar’ kreeg de beschikking over twee radars, twee stellingen voor luchtdoelgeschut en een installatie voor afluisterapparatuur. Het radarstation werd beveiligd met gevechtsstellingen en prikkeldraadversperringen. In eerste instantie werden er voor de bemanning houten barakken geplaatst, deze zouden later worden vervangen door betonnen bunkers. Deze bunkers werden gebouwd door Nederlandse arbeiders.
Vanuit het radarstation werden de opgevangen signalen doorgegeven aan de Duitse vliegbasis in Leeuwarden. Vanaf deze basis stegen er dan Duitse jachtvliegtuigen op om de geallieerde bommenwerpers te onderscheppen tijdens hun vlucht naar Duitsland. Vlak voor de bevrijding op 17 april 1945 werd ‘Kampf Eisbär’ door de Duitsers verlaten.
Luister ook naar het audioverhaal van het radarstation Sondel op de website van de Liberation Route Europe: www.liberationroute.com
