Locaties
5617 t/m 5640 van 6193 resultaten
-
Buitenhuis Zonneroos
Buitenhuis Zonneroos
-
Gedenksteen Hervormde Kerk
Gedenksteen Hervormde Kerk
-
Nijega Skieppekamp gemaal
Nijega Skieppekamp gemaal
-
Strandcamping Duinoord
Strandcamping Duinoord
-
Schouwburg De Lawei
Schouwburg De Lawei
-
Taveerne de 12 Balcken
Taveerne de 12 Balcken
-
Blauwebessentuin De Lytse Brekken
Blauwebessentuin De Lytse Brekken
-
Strandzeilen
Strandzeilen
-
Vakantiepark Boomhiemke
Vakantiepark Boomhiemke
-
Entrepotgebouw - Gedichtenroute (tijdelijk niet zichtbaar)
Entrepotgebouw - Gedichtenroute (tijdelijk niet zichtbaar)
-
Grand Canal
Grand Canal
-
Bed & Breakfast Waddendroom
Bed & Breakfast Waddendroom
-
Tjioemboeloeit– Woonhuis en opslagschuur voor kunstmest
Tjioemboeloeit– Woonhuis en opslagschuur voor kunstmest
-
Sondrio
Sondrio
-
Welgelegen - Retro caravan
Welgelegen - Retro caravan
Direct boekbaar
-
Yachtcharter Wetterwille - Simmerskip 900 Tigris
Yachtcharter Wetterwille - Simmerskip 900 Tigris
Direct boekbaar
-
Loods Lounge Restaurant
Loods Lounge Restaurant
-
Graf te Blauwhuis
Graf te Blauwhuis
In het kleine dorpje Abbega en het naastgelegen buurtschap Abbegaasterketting verscholen zich tijdens de oorlog tientallen onderduikers. In februari 1945 bracht een razzia een schok teweeg in de kleine gemeenschap. Verzetsman Gerrit Rijpma, 18 jaar oud, werd daarbij dodelijk getroffen. De beroemde Nederlandse schrijver Gerard Reve, die van 1953 tot 1971 in het nabijgelegen Greonterp naast een zus van Gerrit Rijpma woonde, toonde zich diep geraakt door het verhaal van de jongste broer van zijn buurvrouw. Als eerbetoon aan Gerrit schreef hij het gedicht ‘Graf te Blauwhuis’.
Volgens getuigen woonden in Abbega en het naastgelegen buurtschap Abbegaasterketting net zoveel onderduikers als burgers. Onder hen waren Joodse onderduikers, spoorwegstakers, deserteurs en jonge mannen uit de omgeving die de dwangarbeid wilden ontlopen. Ook werden er wapens verborgen voor het verzet.
Abbegaasterketting lag naast de Bolswardervaart en was door de afwezigheid van verharde toegangswegen moeilijk bereikbaar. Er was door de bewoners bovendien een ingenieus alarmsysteem in werking gesteld: met een elektrische bel waarschuwde men elkaar bij onraad en elke nacht stonden twee onderduikers op wacht.
Op 8 februari 1945 om ongeveer half twaalf ’s ochtends klonk de alarmbel in het huis van de familie Rijpma. De broers Yp en Gerrit waren op dat moment aan het werk in de schuur.
Toen ze naar buiten liepen, zagen ze veel mensen in paniek wegrennen. Daarom besloten de broers om in een roeibootje de Bolswardervaart, die het buurtschap in twee stukken deelt, af te varen. Ze hoopten zich even verderop in een bocht van de vaart, achter het riet, in veiligheid te kunnen brengen. Onderweg pikten ze aan de andere kant van de vaart buurman Minze van der Veen en een onderduiker op. Inmiddels hadden de Duitse militairen, geholpen door leden van de Landwacht, de achtervolging ingezet en het vuur geopend op de vluchtende onderduikers. Minze van der Veen werd geraakt in zijn rechter elleboog. Gerrit werd drie keer geraakt: dwars door het lichaam, in zijn rug en door zijn wangen en gebit. Omdat de bezetters weigerden om te helpen, moest Yp zijn stervende broer alleen naar de boot dragen en naar een nabijgelegen boerderij brengen. Hulp van een buurtbewoonster, die verpleegster was, mocht niet meer baten. In allerijl werd kapelaan Stolwijk uit Blauwhuis opgetrommeld, die Gerrit het Heilig Oliesel gaf. Even daarna overleed hij. Hij werd begraven op de Katholieke Begraafplaats in Blauwhuis.
De beroemde Nederlandse schrijver Gerard Reve, die van 1953 tot 1971 in het nabijgelegen Greonterp naast een zus van Gerrit Rijpma woonde, toonde zich diep geraakt door het verhaal van de jongste broer van zijn buurvrouw. Als eerbetoon aan Gerrit schreef hij het gedicht ‘Graf te Blauwhuis’:
GRAF TE BLAUWHUIS (voor buurvrouw H., te G.) Hij rende weg, maar ontkwam niet, en werd getroffen, en stierf, achttien jaar oud. Een strijdbaar opschrift roept van alles, maar uit het bruin geëmaljeerd portret kijkt een bedrukt en stil gezicht. Een kind nog. Dag lieve jongen. Gij, die Koning zijt, dit en dat, wat niet al, ja ja, kom er eens om, Gij weet waarom het is, ik niet. Dat Koninkrijk van U, weet U wel, wordt dat nog wat?
In 1983 werden de stoffelijke resten van Gerrit Rijpma overgebracht van het kerkhof van Blauwhuis naar het Nationaal Ereveld Loenen.
-
-
Ezumazijl (Iezumasyl)
Ezumazijl (Iezumasyl)
-
Poldermolen De Rentmeester
Poldermolen De Rentmeester
-
Huize van Sytzama
Huize van Sytzama
Waar nu Grand café Wald is gevestigd, ligt een historie van grietenijen, gemeentebesturen, een oorlogsverleden én het verhaal van baron Willem van Sytzama, de eerste eigenaar naar wie het pand is vernoemd.
In zijn tijd was er nog weinig bebouwing rondom, en in plaats daarvan een enorme tuin met grote vijvers achter het pand. Van Sytzama dacht gelukkig getrouwd te zijn met Cecilia van Heemskerk, maar zij ging er vandoor met een andere man. De baron spande nog een rechtszaak aan, maar het mocht niet baten. Zij vertrok en hij hertrouwde nooit weer. Gelukkig werden minstens honderden huwelijken wel succesvol gesloten in dit pand, in de tijd dat dit het gemeentehuis van Kollum was.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd burgemeester Gerben Feitsma beëdigd in dit pand. Dat gebeurde met veel vlagvertoon en de Hitlergroet. Feitsma wordt dan ook wel bestempeld als NSB-burgemeester, hoewel er ook bewijzen zijn dat hij soms regelde dat Kollumers niet naar Duitsland werden gestuurd door ze bij hem op de boerderij te laten werken. In de geschiedenisboeken wordt hij vanwege zijn verleden niet altijd genoemd. Voor zijn broer, Jan Feitsma, was dat een ander verhaal. Hij werd berucht vanwege het bord ‘Verboden voor Joden’ dat hij als procureur-generaal in geheel Nederland had opgehangen. Het zorgde voor ophef in het dorp in de oorlogsjaren. De tennisclub van Kollum sloot nog liever het tennispark, dan dat bordje op te hangen. Jan Feitsma werd begin 1945 doodgeschoten door het verzet. Zijn begrafenis in Kollum werd door vele SS’ers bezocht.
-
-
Ganzen van de Terschellinger polder
Ganzen van de Terschellinger polder
-
Struikelstenen voor vijftien Joodse en zeven Roma slachtoffers
Struikelstenen voor vijftien Joodse en zeven Roma slachtoffers
De Duitse kunstenaar Gunter Demnig begon in 1992 met het project van de struikelstenen door zijn eerste steen te plaatsen bij het stadhuis van Keulen. Wat begon als een kleinschalig initiatief is uitgegroeid tot een internationaal herdenkingsproject met meer dan 100.000 stenen in tientallen landen.
Veel oudere inwoners herinneren zich de bevrijding als een van de grootste feesten uit hun leven, toen de Canadezen hen verlosten van de Duitse bezetting. Tegelijkertijd was er diep verdriet: velen hadden dierbaren verloren die nooit meer terugkwamen.
De Duitse kunstenaar Gunter Demnig maakte van het herdenken van slachtoffers van het nationaalsocialisme zijn levenswerk met de struikelstenen, kleine herdenkingsstenen die overal worden geplaatst waar slachtoffers woonden. Hij vroeg zich steeds af: kan dit opnieuw gebeuren? Minderheden werden toen als zondebok gebruikt, een patroon dat ook vandaag nog herkenbaar is.
Op initiatief van de werkgroep Stroffelstienen legden de cultuurhistorische stichting Smelne’s Erfskip en lokale vrijwilligers in 2016 en 2017 vijftien struikelstenen voor vier Joodse families uit Drachten, die tijdens de Holocaust werden vermoord. In 2025 volgden zeven struikelstenen voor leden van een Romafamilie. Een informatiepaneel in de Kerkstraat vertelt over deze families en de precieze plekken van de struikelstenen, waar zij ooit van hun huis werden weggevoerd.
-
-
Bar Zelle
Bar Zelle
