Locaties
73 t/m 96 van 5773 resultaten
-
Hoofdstraat Oost 64
Hoofdstraat Oost 64 Wolvega
-
Fries Landbouwmuseum
Fries Landbouwmuseum Leeuwarden
-
Echoppertrip | Lemmer
Echoppertrip | Lemmer Lemmer
-
Boerderijwinkel Tsjûkemar
Boerderijwinkel Tsjûkemar Delfstrahuizen
-
Grote- of Sint-Martinuskerk Dokkum
Grote- of Sint-Martinuskerk Dokkum Dokkum
-
De spoorwegovergang
De spoorwegovergang Hogebeintum
-
Oude Stadhuis IJlst
Oude Stadhuis IJlst IJlst
-
B&B Hoopstede
B&B Hoopstede De Veenhoop
-
Ryckolt bij de Draai
Ryckolt bij de Draai
Het is in het jaar 1830 bij de turfopslag in Katlijk.
Ryckolt veegde het zweet van zijn voorhoofd. Hij was de hele ochtend bezig geweest met het laden van turf in de praam en de schipper hielp met het keren van de schuit. Hij had honger gekregen.
De praam kwam leeg aan uit De Knype en werd opnieuw geladen met turf uit Katlijk. Bij het laden werden de turven opgestapeld in de bekende vorm van een 'stok'. Katlijkers, die de turf hadden afgegraven, brachten de turven met paard en wagen naar deze opslag. Daar bouwden ze een zogenaamde 'stok' van turf. Eén stok, wist Ryckolt, bevat 16 turven op de grond met 22 turven er bovenop gestapeld, wat neerkomt op 352 turven. Er lag (en) al een flink aantal van dergelijke stokken klaar om in de praam geladen te worden.
Vanmorgen moest hij 10 stokken laden, wat betekent – even rekenen… Ryckolt had op de winterschool leren rekenen, want de sommen van de schoolmeester gingen vaak over het tellen van turf.
Acht hopen turf, 1 dag werk en 15 stokken werden verkocht aan 5 schippers. Hoeveel moest ieder aan de schipper betalen?
Om alle turf in de praam te krijgen had Ryckolt een goede schipper en een ervaren veenbaas nodig. Dat was vandaag niet het geval. De veenbaas had de hopen turf al een paar keer verkeerd gemeten, waardoor enkele turfstekers boos waren geworden. Turfstekers moeten ook kunnen tellen, omdat veenbazen ter plekke het aantal turven uitbetalen. Deze veenbaas kwam van Gorredijk en Ryckolt kende alleen zijn naam: Venema. Hij realiseerde zich opeens dat Venema al lang in de herberg was. Gisteren ook en ja, eergisteren ook. Venema zou vast weer naar drank ruiken.
Schafttijd! En verdorie, Venema was nog steeds niet te zien. Ryckolt zag de boerenarbeiders al naar de keuken van deze vicarie-boerderij lopen. De dienstmeisjes dienden het eten op, maar de boerin zat nog steeds met Venema achter de tafel met sterke drank. Katlijk
-
Frisian Guide Agency
Frisian Guide Agency Sneek
-
Hijum
Hijum Hijum
-
De Staten - Kijkheuvel
De Staten - Kijkheuvel Uitwellingerga
-
Camping Lan en Mar - Terras Chalet
Camping Lan en Mar - Terras Chalet Heeg
Direct boekbaar
-
Reekers Watersportbedrijf Woudsend
Reekers Watersportbedrijf Woudsend Woudsend
-
Oan Tafel | Proeflokaal
Oan Tafel | Proeflokaal Wergea
-
Camping Oan e Poel - Comfortabele stacaravan Bluebird
Camping Oan e Poel - Comfortabele stacaravan Bluebird Heeg
Direct boekbaar
-
Snoozz Hotels - Torenkamer met pantry
Snoozz Hotels - Torenkamer met pantry Bolsward
Direct boekbaar
-
Blessebrugschans
Blessebrugschans De Blesse
-
Monument van Tjerk Hiddes de Vries
Monument van Tjerk Hiddes de Vries Harlingen
-
Speijer
Speijer Harlingen
-
Landal Esonstad
Landal Esonstad Anjum
-
Oorlogsmonument Hieslum
Oorlogsmonument Hieslum Hieslum
-
Passantenkade It Stalt Akkrum
Passantenkade It Stalt Akkrum Akkrum
-
Boonweg: gras en schapen
Boonweg: gras en schapen
(beluister hier het audioverhaal)
Het is bijna niet voor te stellen dat de zee deze dijk kan verslaan. Toch was er in de laatste veertig jaar een keer of acht serieuze dijkbewaking nodig. Rinus en Sander Dorst van Zeedefensie zijn dan ook altijd voorbereid. Hier in de werkplaats hangen de zaklampen aan de muur, de portofoons staan aan de lader en ligt het draaiboek op tafel. Voor het geval dát.
Vader en zoon Dorst liggen er niet wakker van, ze weten namelijk precies hoe de dijk erbij ligt. Elke week inspecteren ze de 25 kilometer dijk tussen Harlingen en Nieuwebildtzijl. En elke dag zijn ze hier sowieso te vinden, voor onderhoud en beheer. Zo gooien ze bijvoorbeeld kuilen dicht die door honden zijn gegraven en vangen ze ongeveer 150 mollen per jaar in hun klemmen.
Is dat nou echt nodig? Ja, want gangen, gaten en kuilen kunnen de dijk behoorlijk verzwakken. Ook is de grasmat superbelangrijk om de bovenlaag sterk te houden, hiervoor wordt een mengsel van zes soorten diepwortelend gras gebruikt. Als 80% van een vierkante meter grasmat ook daadwerkelijk uit grassprietjes bestaat, zijn de mannen dik tevreden.
Het gras wordt onderhouden door de schapen die je tussen april en oktober op de dijk ziet grazen. Met hun 'gouden voetjes' trappen ze de grond precies genoeg in en zorgen ze zo voor de ideale stevigheid. Vroeger graasden er ook wel koeien, maar hun hoeven deden meer kwaad dan goed.
De droogte van de laatste zomers baart wel eens zorgen. Schapen hebben soms nauwelijks genoeg te eten en enkele dijkvakken moesten opnieuw ingezaaid worden. Ook zette het waterschap voor het eerst een egger in, een machine die onkruid uit het gras haalt.
Andere soorten grassen en kruiden op de dijk zouden trouwens best een idee zijn, maar of dat veilig is? De proefvakken die je onderweg zag, laten vooralsnog zien dat de combinatie van schapen en gras het beste is voor de stevigheid van de dijk.
Aan de 'achterkant' van de dijk vind je geen gras maar asfalt, met daaronder steen en zand. In de jaren negentig bleek het asfalt zo zwak dat uit voorzorg breuksteen en grond bij de werkplaats is neergelegd. Je weet immers maar nooit. Intussen wordt er ook een proef gedaan met innovatieve asfaltbekleding.
Ingesproken door:
De van oorsprong Friese Esther Kokmeijer is kunstenares, ontdekker, designer and fotograaf. Ze woont tegenwoordig in Rotterdam, maar werkt overal ter wereld.
Esther werkt met Joop Mulder aan een serie projecten waarmee ze met korenbloemen verhalen over water zichtbaar wil maken. Een zee van bloemen, een terp omringd door water, een dijkdoorbraak en Holwerd aan zee, zichtbaar gemaakt met miljoenen bloeiende Korenbloemen. “Inspirerend hoe Joop zo begaan was met het prachtig Waddengebied. Hoe hij verhalen over dit bijzondere landschap tot leven wist te brengen en zich inzette om intieme ontmoetingen te creëren met dit landschap.”
Dit verhaal is onderdeel van de route Gemalen Verhalen van Sense of Place Sint Jacobiparochie