Vrouwtje van Stavoren

Het Vrouwtje van Stavoren

De bloeiende en groeiende handelsstad Stavoren kwam vanaf de 15e eeuw steeds verder in verval. De haven verzandde waardoor schippers een andere thuishaven zochten. Economisch gaat het snel bergafwaarts. Het is deze periode die in het volksverhaal het van het vrouwtje van Stavoren wordt verteld. In de sage komen alle aspecten van Stavoren als handelsstad naar voren. En een moraal die nog altijd actueel is: geld maakt niet gelukkig.

Het verhaal van het Vrouwtje van Stavoren

Een van de versies van de sage vertelt van een rijke koopmansweduw…

Lees verder

De bloeiende en groeiende handelsstad Stavoren kwam vanaf de 15e eeuw steeds verder in verval. De haven verzandde waardoor schippers een andere thuishaven zochten. Economisch gaat het snel bergafwaarts. Het is deze periode die in het volksverhaal het van het vrouwtje van Stavoren wordt verteld. In de sage komen alle aspecten van Stavoren als handelsstad naar voren. En een moraal die nog altijd actueel is: geld maakt niet gelukkig.

Het verhaal van het Vrouwtje van Stavoren

Een van de versies van de sage vertelt van een rijke koopmansweduwe in Stavoren die woonde in een huis met gouden vloeren, zilveren muren en een plafond dat bezet was met flonkerende edelstenen. Ze bezat meer schepen dan wie ook in de stad en werd met de dag rijker. Ondanks haar enorme rijkdom was ze niet tevreden. Integendeel zelfs, ze was ontevreden en dacht haar geluk te kunnen vinden in het kostbaarste bezit dat er te vinden was. Ze stuurde haar beste schipper en haar grootste schip eropuit om haar onmogelijke wens waar te maken. Het scheepsruim werd hiervoor volgestouwd met goud.

Na lang, lang zoeken kwam de schipper thuis met een lading graan uit Danzig dat hem waardevoller dan goud leek. Immers, elke korrel van de goudgele tarwe zou uitgezaaid kunnen worden en zo kunnen uitgroeien tot een goudgele graanhalm vol tarwekorrels. Zo zou deze lading zichzelf vele malen vermenigvuldigen en zouden er ontelbare monden mee gevoed kunnen worden. Maar het hooghartige vrouwtje zag dit totaal anders en vond het graan helemaal niet het waardevolste dat er bestond. De verzamelde menigte op de kade vond dit ook en ze lachten gezamenlijk de kapitein en de koopmansweduwe uit. Waarop zij zich afreageerde op de kapitein en woedend vroeg: "Aan welke zijde heb je het graan ontvangen?". “Aan stuurboordzijde!”, antwoordde de schipper schuchter. Daarop beet het vrouwtje hem toe: “Gooi het dan aan bakboordzijde in zee!” Een oude man stapte uit de menigte naar voren en vroeg haar dit niet te doen. Want – zo zei hij – dit kostbare voedsel verdiende respect en zou niet verspild mogen worden, omdat er vele monden mee gevoed konden worden.

Zou ze dit wel doen dan zou ze zo arm worden dat het graan haar inderdaad goud zou toeschijnen. Hierop haalde het vrouwtje de gouden ring van haar vinger en gooide deze zonder pardon met een grote boog in zee. Ze voegde hieraan toe: "De kans dat ik deze gouden ring ooit terug zal zien, is net zo miniem als dat ik in de bedelstand zal vervallen.” Toen iedereen - inclusief het vrouwtje - de voorspelling van de oude man allang vergeten was, kwam een van haar dienaren naar haar toe met een gevangen vis, met in de maag daarvan de gouden ring. Vanaf dat moment keerde haar lot en rampspoed werd haar deel. En in haar ondergang nam het vrouwtje van Stavoren haar eigen stad mee. Want vlak voor de kust waar de rijpe tarwe in zee was gekieperd, was een wuivend groen eiland ontstaan. Hierdoor begon er zand aan te slibben en ontstond er een zandbank. Schepen konden de haven van Stavoren niet goed meer bereiken en de schippers lieten de haven links liggen met als gevolg dat de handel stil kwam te liggen. En zo kwam aan de rijke tijden van Stavoren een einde.

Lees minder

Contact

Adres:
Noord 16
8715 HR Stavoren
Plan je route
Afstand:

In de buurt

Toon resultaten