Locaties
1153 t/m 1176 van 5774 resultaten
-
De Linde
De Linde
-
-
Gedicht: Tin | Elmar Kuiper
-
Offer voor de vrijheid
Offer voor de vrijheid
Nabij de plek van de crash is als eerbetoon aan de omgekomen bemanning in 2004 het ‘Monument voor Geallieerde Vliegers’ onthuld door de zus van een van de bemanningsleden. Een zwerfkei met een plaquette en een paneel met achtergrondinformatie over de toedracht houden de herinnering levend.
De zeven gesneuvelde militairen waren vijf Engelsen, een Canadees en een Australiër. Ze zijn naast elkaar begraven. Bij elk graf is een identieke zerk van witte natuursteen geplaatst met in reliëf een embleem en een kruis. Het kruis is niet alleen een symbool van het christelijke geloof, maar herinnert tevens aan het offer dat de oorlogsslachtoffers brachten voor een leven in vrijheid.
-
-
Poort | Theater
Poort | Theater
-
Tourist Info Appelscha
Tourist Info Appelscha
-
Kinderboerderij Anna Zijlstra hoeve
Kinderboerderij Anna Zijlstra hoeve
-
West-Terschelling en het raadsel van de verstopte jutterschat
West-Terschelling en het raadsel van de verstopte jutterschat
-
Drents-Friese Wold
Drents-Friese Wold
-
-
Gaast
Gaast
-
Sluiswachterswoning
Sluiswachterswoning
-
Schaapskudde van Terschelling
Schaapskudde van Terschelling
-
Waterrecreatie Syperda - Fyke Poel
Waterrecreatie Syperda - Fyke Poel
-
Hotel De Doelen
Hotel De Doelen
-
Rondvaartbedrijf De Oorden
Rondvaartbedrijf De Oorden
-
Strandje op Tjeukemeereilandje Ganzetippe
Strandje op Tjeukemeereilandje Ganzetippe
-
Zurich (Surch)
Zurich (Surch)
-
Boerderij Oude Willem
Boerderij Oude Willem
-
Mama Mascha
Mama Mascha
-
Restaurant De Klokkenstoel
Restaurant De Klokkenstoel
-
Tusken de Marren - Vakantiehuis Sneekermeer wellness 6p
Tusken de Marren - Vakantiehuis Sneekermeer wellness 6p
Direct boekbaar
-
Peije de speelman
Peije de speelman
-
VVV Heerenveen
VVV Heerenveen
-
Hendrik Anskes en de musketten
Hendrik Anskes en de musketten
Het was in het rampjaar 1672. In de frisse meimorgen had Hendrik Anskes, een jonge boer aan de westrand van Katlijk, besloten om de slootkanten van zijn zuidelijkste veld bij de Tjonger te maaien.
Gisteren had hij het ruige hooiland al gesleept met zijn paard. Vandaag wilde hij de kanten nog maaien. Terwijl hij in gedachten maaide, stootte hij op iets hards. De doffe dreun trilde door tot het houten handvat. Hendrik fronste, keek naar de grond en knielde neer. Hij veegde de aarde weg en staarde naar de glinstering van metaal—nieuw metaal, glanzend en koud. Zijn vingers gleden langs de lengte van een musketloop, onlangs begraven, het hout nog glad en ongeschonden door de tijd. Toen hij verder groef, vond hij meer—drie, vier musketten; hun ijzeren lopen in een rij onder de grond, samen met lange pieken die ernaast lagen.
Dit waren geen overblijfselen van oude oorlogen. Ze waren niet oud, hier nog niet lang geleden verstopt. Zijn hartslag versnelde. Waarom zou iemand nieuwe wapens begraven, zo dicht bij zijn boerderij? Voor wie waren ze bedoeld? Het Friese platteland had zijn deel aan onrust gekend, maar dit was anders. Een geheim.
Hendrik keek naar de Tjonger, waarvan het water traag richting de horizon stroomde. Hij was een boer, geen soldaat en had geen zin in dit soort mysteries. Hij dacht aan Jan, zijn oudere broer en dorpsrechter; de man die zou weten wat te doen. Net vandaag had zijn broer een afspraak met de grietman van Schoterland. De afgelopen weken had hij zich alleen kunnen concentreren op de dood van zijn vrouw en hij had weinig aandacht besteed aan de geruchten over een veldslag op de heide verderop. De ontdekking van de wapens voelde als een extra last in een tijd van verdriet. ‘Morgen’, zei hij tegen zichzelf. Morgen zou hij het melden. Voor nu moesten de wapens verborgen blijven.
Snel verzamelde hij de musketten en liep naar de oever van de rivier, waar de grond zachter en losser was. Knielend groef hij een ondiep gat in de bedding van de rivier. Terwijl hij werkte, droeg de wind fluisteringen van verre onrust, maar Hendrik hield zijn gedachten gefocust op de taak. De wapens werden opnieuw begraven, verborgen tussen de geknoopte rietstengels. Hij drukte de aarde aan, wetende dat ze daar zouden blijven totdat hij besloot het iemand te vertellen.
Het dorp Katlijk zou zich Hendrik Anskes niet herinneren, maar het waren oude wapens en wat paardenskeletten—lang geleden begraven in de losse grond bij de Tjonger—die de sleutel vormden tot een mysterie dat misschien nooit opgelost zou worden. -
-
Gedicht: Kontribusje | Nyk de Vries
Gedicht: Kontribusje | Nyk de Vries
