Locaties
4105 t/m 4128 van 6194 resultaten
-
Monument Jan Binnes
Monument Jan Binnes
Tegenover het rechthuis staat het monument ter nagedachtenis aan Jan Binnes, leider van de Kollumer Oproer.
Het is niet toevallig dat het beeld van Jan Binnes hier recht tegenover het oude rechthuis staat. Het is de plek waar hij, samen met vele anderen, in januari 1797 Abele Reitses bevrijdt. Reitses zit vast omdat hij, net als Binnes en vele anderen, weigert zich te registreren voor de Franse dienstplicht en ‘Oranje Boven’ blijft roepenondanks een verbod daarop. 168 oproerkraaier worden opgepakt en gevangen gezet in het grootste gebouw van Kollum: de Maartenskerk. Dezelfde dag nog worden ze bevrijd door medestanders. Een paardagen later wordt Jan Binnes gearresteerd. Een eerlijk proces krijgt hij niet, hij wordt als leider van het oproer ter dood veroordeeld. Op 18 februari 1797 wordt Jan Binnes onthoofd in Leeuwarden. Het is op een zaterdag, marktdag en dus druk in de Friese hoofdstad. Daardoor zijn er enkele duizenden mensen getuige van de terechtstelling. Jan Binnes laat een vrouw en vijf kinderen achter.
-
-
Wellekom Watersport - Platbodem zeeschouw Dolfijn
Wellekom Watersport - Platbodem zeeschouw Dolfijn
Direct boekbaar
-
Jil Conceptstore
Jil Conceptstore
-
Damstra
Damstra
-
Pean-buiten Akkrum - Waterlodge Ljurk
Pean-buiten Akkrum - Waterlodge Ljurk
Direct boekbaar
-
Trefkerk Appelscha
Trefkerk Appelscha
-
Bed & Breakfast de Lindevallei
Bed & Breakfast de Lindevallei
-
Hotel van der Werff
Hotel van der Werff
-
Voormalig ING gebouw
Voormalig ING gebouw
-
Noard 165
Noard 165
-
Stadsherberg 'Het Wapen van IJlst' - Appartement (4 persoons)
Stadsherberg 'Het Wapen van IJlst' - Appartement (4 persoons)
Direct boekbaar
-
Café Hulst
Café Hulst
In deze nog nauwelijks herkenbare boerderij uit 1881 werd het vroegere “café Wed. R. Zwart” gerund. In 1921 aanmerkelijk verbouwd tot café-restaurant door de toenmalige nazaat en uitbater, Jan Zwart. Het etablissement heette toen Café Zwart. Deze uitspanning is vooral ook bekend door de stakingsbijeenkomsten eind 19e eeuw.
Janke van Vondel, oud 64 jaar, arbeidster uit Appelscha, is de enige vrouw die in de parlementaire enquête over de veenderijen – zowel in Fryslân, Groningen als Drenthe – aan het woord komt. Zelf werkt ze niet meer in het veen, dat kan ze niet meer. Maar tot haar zestigste heeft ze dat altijd gedaan. Ze geeft de commissie onomwonden haar mening. “Waar is de plaats der vrouw? Thuis! Dan kregen de kinderen betere opvoeding en beter onderwijs. Nu eens verbrandt er een kind, dan weder verdrinkt er een. Dat kan voorkomen worden.” Een dergelijk citaat geeft reeds aan hoe erbarmelijk de omstandigheden waren waaronder destijds mannen, vrouwen en kinderen in de Ooststellingwerver venen hun werk moesten verrichten. Het ging om lange werkdagen, zwaar werk en slechte verdiensten, waarbij de lonen niet vooraf waren vastgelegd. De arbeiders wisten niet precies wat ze het komend veenseizoen zouden verdienen en legden zich er bijvoorbeeld knarsetandend bij neer dat turven per stok werden gerekend, zonder te weten wat deze maat officieel inhield.
Ook de vakbondsredevoeringen van Pieter Jelles Troelstra in Café Zwart zijn legendarisch. En ook diens bemoeienis met de broodstaker Bruinsma is een bekend gebeuren. Troelstra zou in 1893 met de Appelschaster veenarbeiders te maken krijgen, toen hij Bruin Tjibbes Bruinsma voor de rechtbank verdedigde. Deze was voor zijn optreden bij de stakingen van 1888 uit zijn huis gezet, zou de eerstvolgende jaren in zijn eigen dorp geen werk meer vinden en moest eerst in de Drentse venen en daarna in Duitsland zijn brood verdienen. Voor zijn interventie bij de armmeesters – hij zou de armvoogd hebben gedwongen brood te geven en een veldwachter met de dood hebben bedreigd – kreeg hij 15 maanden cel, de briljante verdediging van Troelstra ten spijt. Het gevolg was wel, dat progressieve liberalen zich gingen bemoeien met de armoede in Friesland en de vervolging van socialisten en arbeiders- en stakingsleiders. Ook hier: resultaat op langere termijn.
-
-
De laatste schooldag van meester Willem
De laatste schooldag van meester Willem
De laatste schooldag is aangebroken voor meester Willem op een koude winterdag in Katlijk, waar hij jaar na jaar les heeft gegeven. Zesendertig winters lang.
De ochtendmist hing nog laag over de weilanden toen Willem Jacobs het houten luik van het schoolraam openzette. De geur van vochtige turf van de turfbult naast de school trok naar binnen. In het kleine lokaal stonden de houten banken scheef; de houten vloer kraakte onder zijn voeten. Hij zette zijn schrijfkist op tafel, blies leven in het smeulende vuur en legde er drie turven bij — één voor de ochtend, één voor de middag en één voor de lange winteravond, als de oudste leerlingen bleven schrijven bij het schaarse licht.
Buiten klonk het klepperen van klompen op het pad. Eerst kwamen de jongens van Grut Ketlik, daarna die van Lyts Ketlik, over het schoolpad vanaf de Dorpshaven. Ze legden hun leien op tafel en staken hun handen bij het vuur. Willem liet hen de psalm van de week opzeggen, schreef met vaste hand op het bord: God, amen, lam, Heer, God, amen, en hoorde hun aarzelende stemmen de woorden nazeggen als een koor van wintervogels.
Na de middagpauze stapte zijn oude vriend, de dorpsrechter, binnen, zijn hoed nog vochtig van de dauw. Hij bracht bericht vanuit het Grieternijhuis De Drie Pilaren in Oudeschoot: de grietman had de nieuwe schoolordening goedgekeurd. Willem knikte zwijgend. Hij wist wat dat betekende — zijn tijd zat erop. Zesendertig winters had hij hier lesgegeven, in dit lage vertrek met de geur van turf en krijt, de wind langs het kerkepad, het geluid van kinderen dat door de seizoenen heen nauwelijks veranderde. Van de grietman had hij toestemming gekregen om de rest van zijn leven in een klein huisje bij de dorpsschuur te wonen.
Toen de laatste leerlingen naar huis waren, bleef hij alleen achter. Op het raam lag een dun laagje rijp; in de haard gloeide nog één turf. Hij boog zich voorover, trok met zijn vinger de letters W.J. in het met vocht beslagen raam, en keek door het kleine venster naar de kerk, waar de avondzon op het oude dak viel.
‘Dat zal het dan zijn,’ fluisterde hij. Daarna doofde hij het vuur, sloot de deur — langzaam, alsof hij een boek dichtdeed — en liet de stilte in het oude schooltje achter.
-
-
't Havenmantsje - Gedichtenroute
't Havenmantsje - Gedichtenroute
-
Elfstedentocht beeld Aukje in Franeker
Elfstedentocht beeld Aukje in Franeker
-
Bed & Breakfast ByPaula - Kamer gast
Bed & Breakfast ByPaula - Kamer gast
Direct boekbaar
-
De Bras
De Bras
-
Harlingen (Harns)
Harlingen (Harns)
-
Klimbos Appelscha
Klimbos Appelscha
-
Creatiefwezen
Creatiefwezen
-
Landal Waterpark Sneekermeer
Landal Waterpark Sneekermeer
-
Slachtedyk
Slachtedyk
-
Hotel Zeezicht
Hotel Zeezicht
-
Pean-buiten Weidum - Tiny House Leien
Pean-buiten Weidum - Tiny House Leien
Direct boekbaar
