Locaties
3985 t/m 4008 van 5768 resultaten
-
Aparthotel de Bank
Aparthotel de Bank
-
Beach Resorts Makkum
Beach Resorts Makkum
-
Molen De Hoop Dokkum
Molen De Hoop Dokkum
-
Brasserie it Beaken
Brasserie it Beaken
-
Echoppertrip | Lemmer
Echoppertrip | Lemmer
-
Gang van Zaken Kooi Stadion SC Cambuur
Gang van Zaken Kooi Stadion SC Cambuur
-
Pean-buiten Akkrum - de Jister
Pean-buiten Akkrum - de Jister
Direct boekbaar
-
Restaurant De Friese Doorloper
Restaurant De Friese Doorloper
-
IJlst (Drylts)
IJlst (Drylts)
-
Schavernek
Schavernek
-
PUUR Eastermar
PUUR Eastermar
-
Elfstedentochtwinnaar Karst Leemburg
Elfstedentochtwinnaar Karst Leemburg
-
Uitkijktoren De Potten Sneekermeer
Uitkijktoren De Potten Sneekermeer
-
Standbeeld Lapkepoep en Friese boerin
Standbeeld Lapkepoep en Friese boerin
-
Gloria Sailing
Gloria Sailing
Direct boekbaar
-
Laatste rustplaats Willem Schurer
Laatste rustplaats Willem Schurer
Willem Schurer, geboren in 1918 in het Friese Makkinga, diende als jonge soldaat tijdens de Duitse inval van mei 1940. Tijdens hevige gevechten bij vliegveld Valkenburg bij Wassenaar raakte hij gewond en overleed enkele dagen later, op 16 mei 1940, op 21-jarige leeftijd in Den Haag.
Willem Schurer, geboren op 16 juli 1918 in Makkinga, groeide op in een gezin met zijn vader Jan W. Schurer, moeder Geesje Brouwer en zus Johanna. Tijdens de Duitse inval in mei 1940 diende hij als dienstplichtig soldaat bij het 1e Bataljon, 1e Regiment Infanterie van het Nederlandse leger.
Op 10 mei 1940 werd vliegveld Valkenburg bij Wassenaar aangevallen door Duitse parachutisten en luchtlandingstroepen, een strategisch doel om snel Den Haag en het Nederlandse regeringscentrum in te nemen. Willem en zijn bataljon namen deel aan de strijd in wat bekendstaat als de Wassenaarse Slag. Ondanks een poging om de Duitse troepen te verjagen, slaagde het Nederlandse leger hier niet. Na een uitputtende dag overnachtte het bataljon in de duinen.
In de vroege ochtend van 11 mei 1940 vielen Duitse luchtlandingstroepen het kamp onverwacht aan. De Nederlanders waren ingesloten en slecht voorbereid, waardoor meer dan twintig soldaten sneuvelden, tientallen raakten gewond en zo’n driehonderd werden krijgsgevangen gemaakt. Willem Schurer raakte tijdens deze aanval zwaargewond en overleed vijf dagen later, op 16 mei, in het Johan de Deo ziekenhuis in Den Haag (het huidige HMC Westeinde) op slechts 21-jarige leeftijd.
Hij werd begraven op de Algemene Begraafplaats van Makkinga, waar zijn naam nog herinnert aan zijn inzet en opoffering tijdens de strijd om Nederland.
-
-
B&B ZAZZA
B&B ZAZZA
-
Hondvriendelijke vakantiewoningen Appelscha
Hondvriendelijke vakantiewoningen Appelscha
-
Hoogstraat 15
Hoogstraat 15
-
Sloepverhuur Joure
Sloepverhuur Joure
-
Studio 8
Studio 8
-
Visstek Oldelamer
Visstek Oldelamer
-
Natuurkampeerterrein minicamping Singel - Trekkershut
Natuurkampeerterrein minicamping Singel - Trekkershut
Direct boekbaar
-
Hendrik Anskes en de musketten
Hendrik Anskes en de musketten
Het was in het rampjaar 1672. In de frisse meimorgen had Hendrik Anskes, een jonge boer aan de westrand van Katlijk, besloten om de slootkanten van zijn zuidelijkste veld bij de Tjonger te maaien.
Gisteren had hij het ruige hooiland al gesleept met zijn paard. Vandaag wilde hij de kanten nog maaien. Terwijl hij in gedachten maaide, stootte hij op iets hards. De doffe dreun trilde door tot het houten handvat. Hendrik fronste, keek naar de grond en knielde neer. Hij veegde de aarde weg en staarde naar de glinstering van metaal—nieuw metaal, glanzend en koud. Zijn vingers gleden langs de lengte van een musketloop, onlangs begraven, het hout nog glad en ongeschonden door de tijd. Toen hij verder groef, vond hij meer—drie, vier musketten; hun ijzeren lopen in een rij onder de grond, samen met lange pieken die ernaast lagen.
Dit waren geen overblijfselen van oude oorlogen. Ze waren niet oud, hier nog niet lang geleden verstopt. Zijn hartslag versnelde. Waarom zou iemand nieuwe wapens begraven, zo dicht bij zijn boerderij? Voor wie waren ze bedoeld? Het Friese platteland had zijn deel aan onrust gekend, maar dit was anders. Een geheim.
Hendrik keek naar de Tjonger, waarvan het water traag richting de horizon stroomde. Hij was een boer, geen soldaat en had geen zin in dit soort mysteries. Hij dacht aan Jan, zijn oudere broer en dorpsrechter; de man die zou weten wat te doen. Net vandaag had zijn broer een afspraak met de grietman van Schoterland. De afgelopen weken had hij zich alleen kunnen concentreren op de dood van zijn vrouw en hij had weinig aandacht besteed aan de geruchten over een veldslag op de heide verderop. De ontdekking van de wapens voelde als een extra last in een tijd van verdriet. ‘Morgen’, zei hij tegen zichzelf. Morgen zou hij het melden. Voor nu moesten de wapens verborgen blijven.
Snel verzamelde hij de musketten en liep naar de oever van de rivier, waar de grond zachter en losser was. Knielend groef hij een ondiep gat in de bedding van de rivier. Terwijl hij werkte, droeg de wind fluisteringen van verre onrust, maar Hendrik hield zijn gedachten gefocust op de taak. De wapens werden opnieuw begraven, verborgen tussen de geknoopte rietstengels. Hij drukte de aarde aan, wetende dat ze daar zouden blijven totdat hij besloot het iemand te vertellen.
Het dorp Katlijk zou zich Hendrik Anskes niet herinneren, maar het waren oude wapens en wat paardenskeletten—lang geleden begraven in de losse grond bij de Tjonger—die de sleutel vormden tot een mysterie dat misschien nooit opgelost zou worden. -
